İlk olarak, ikinci hazırlık döneminde sakatlanma sıklığındaki ve devamsızlık günlerindeki azalma, oyuncuların sağlığıyla ilgili olarak personel tarafından alınan uygun kararlardan kaynaklanmış olabilir; bu kararlar, sakatlanma riskine ilişkin bireysel termografi raporlarıyla desteklenmiştir. İlk hazırlık döneminde antrenmanlardaki (1000 saatlik maruz kalma süresinde 7,0 sakatlanma) ve maçlardaki (1000 saatlik maruz kalma süresinde 37,5 sakatlanma) sakatlanma sıklığı, literatürde daha önce bildirilenlere benzerdi. Ancak bu sakatlanmalar, ikinci hazırlık döneminde görülenlerden (antrenmanlarda 1000 saatlik maruz kalma süresinde 3,8 sakatlanma ve maçlarda 1000 saatlik maruz kalma süresinde 6,0 sakatlanma) önemli ölçüde daha yüksekti. İki sezon boyunca oyuncu özellikleri ve antrenman yükü benzerdi, ancak ilk hazırlık döneminde daha az sayıda maç oynandı. Daha fazla maç oynamanın daha yüksek bir sakatlanma riski anlamına geldiği düşünülse de, bu çalışmada bunun doğru olmadığı görüldü; bu da kızılötesi termografi programının antrenör ve sağlık personelinin daha iyi kararlar almasına yardımcı olarak, sakatlanma riskini ve devamsızlık günlerini azaltmada faydalı olduğunu gösterebilir.

İkinci olarak, iki hazırlık dönemi boyunca yaralanma türü ve yeri karşılaştırıldığında, özellikle uyluk bölgesinde olmak üzere, toplam kas-iskelet sistemi yaralanması sayısında azalma ve kalça, kasık ve diz bölgelerinde yaralanma olmaması gözlemlenmiştir. Futbolcularda uyluk, diz, kalça ve kasık, en yüksek sayıda birincil ve ikincil yaralanmaya maruz kalan ve oyuncuların yokluğuna neden olan bölgelerdir. Kızılötesi termografi önleme programı, bu bölgelerdeki yaralanma sıklığını azaltmada etkili görünmekte ve oyuncuların maksimum sayıda antrenman seansına katılmaları ve maçlarda seçilmeleri için uygun olmalarını sağlamaktadır. Bu bağlamda, bu çalışmanın sonuçları, futbolda yaralanma sınıflandırmasını analiz eden önceki çalışmalarla tutarlıdır.

Üçüncüsü, yaralanmaların ciddiyetine göre dağılımını gözlemlediğimizde, ikinci sezon öncesi verileri, ilk sezon öncesi dönemine kıyasla, yaralanmaların yalnızca hafif veya orta şiddette olduğunu göstermiştir; ilk sezon öncesi döneminde ise hafif ve ciddi yaralanmalar da kaydedilmiştir. Belirli bir oyuncunun termogramlarında yüksek düzeyde asimetri elde edildiğinde, oyuncu asimetriyi azaltmak için bireyselleştirilmiş bir antrenman programına tabi tutulmuştur. Bu günler de yaralanma nedeniyle kaybedilen günler olarak sayılmıştır, ancak çalışmanın sonuçları, yaralanma ciddiyetine bağlı olarak kaybedilen gün sayısının daha düşük olmasından da anlaşılacağı üzere, bu günlerin büyük bir yaralanmayı önlemeye yardımcı olabileceğini göstermektedir. Bu, özellikle devamsızlık günlerine ilişkin verileri yorumlarken önemlidir. Yaralanma ne kadar şiddetliyse, oyuncunun kaybettiği gün sayısı da o kadar fazla olur. Bu nedenle, ön çalışma, kızılötesi termogramlardan elde edilen bilgilerin kullanılmasının yalnızca antrenman seanslarının ve yaralanma nedeniyle kaybedilen olası maçların sayısını azaltmakla kalmayıp, muhtemelen tıbbi ücretlerin ve primlerinin maliyetini de azaltabileceğini göstermektedir.

Dördüncüsü, yaralanma mekanizmasına ilişkin veriler dikkate alındığında, 2 sezon öncesi dönemde benzer sonuçlar elde edildi ve sonuçlar literatürde daha önce yayınlananlarla uyumluydu. Bu veriler, kızılötesi termografinin yaralanma önleme alanındaki uygulanabilirliğini belirlemek için kritik öneme sahiptir. Teknik, örneğin, kontüzyon (darbeye bağlı dokuda değişiklik) gibi travma ve doğrudan temas sonucu oluşan yaralanmaları önlemede etkisizdir. Bununla birlikte, aşırı kullanım ve temassız yaralanmalar hedeflenebilir. Bazı yazarlara göre (16, 17) temassız yaralanmalar esas olarak belirli bir aktivite için gereken taleplerden yetersiz iyileşmeden kaynaklanmaktadır.

Çalışmanın sonuçları, profesyonel bir ortamda yaralanma riskini azaltmak için termografinin uygulanması açısından umut verici görünse de, öncü niteliği göz önüne alındığında, bu çalışmanın sonuçlarına ihtiyatla yaklaşılmalıdır. Bu çalışmanın sınırlamalarından biri, antrenör ekibinin kararı nedeniyle sadece tek bir sezon öncesi dönemde gerçekleştirilmiş olmasıdır. Kızılötesi termografinin sadece sezon öncesi dönemde değil, tüm sezon boyunca ve çeşitli sezonlarda uygulanması, bu ilk sonuçları doğrulamak ve pekiştirmek için kullanılabilir. Bu teknolojinin her iki cinsiyetten, farklı yaş gruplarından veya hatta diğer spor dallarındaki oyuncularda uygulanmasına yönelik daha fazla araştırma yapılabilir. Son olarak, cilt sıcaklığının, küresel konumlandırma sistemleri, beslenme ve dinlenme sonuçları gibi bir sporcunun iç ve dış yükünü kontrol etmek için kullanılan diğer parametrelerle ilişkisinin incelenmesi şiddetle tavsiye edilebilir.